Exactly

 

అంతా భ్రాంతియే

ప్రతికూల పరిస్థితులలో కూడా నిర్వికారంగా/చలించకుండా ఉండే స్థితికి స్ఫూర్తిగా ఉండే ఆలోచనల గురించి చెప్తుంది భిక్షుగీత/ఉద్ధవగీత.
ప్రాకృతిక మార్పుల వలన శారీరక బాధ గానీ, ఇతరుల కఠినోక్తులకు మానసికవేదనగానీ కలిగినా స్పందించక, వాక్కులలో గానీ, మానసికంగా గానీ చింతారహితంగా ఉండడమే తితిక్ష అనబడుతుంది.
కృష్ణుడు ఉద్ధవునికి చెప్పిన విషయాలు ఇందులో ఉంటాయి. ఇలాంటి అరుచిగా కనిపించే విషయాలను కథారూపంగా చెప్తే ఆసక్తికరంగా ఉంటుందనేమో ప్రతి గంభీరమైన చర్చ కూడా ఎక్కువగా మనకు కథగా చెప్తారు.
ఒక నగరంలో ఉన్న అత్యంత ధనవంతుడు, లోభి, కోపిష్ఠి అయినవాడు ఒక సమయంలో తనదే అనుకున్న ధనం నుంచి, కుటుంబం నుంచి, సమాజంనుంచి దూరమైనప్పుడు, భిక్షువై సకలవిధాలైన అవమానాలను ఎదుర్కోవలసి వచ్చిన తరువాత లోతుగా ఆలోచించి, ప్రపంచంలో ఎదురయ్యే ఈ స్థితిని వ్యాఖ్యానంలో నిరూపణ చేసి చెప్పిన విషయాలనే భిక్షుగీత అంటారు. దీని గురించి కృష్ణుడు ఉద్ధవునికి చెప్పినట్టుగా భాగవతంలో ఉంటుంది.
-
డబ్బులూ, మనుషులూ దూరమైనప్పుడు వచ్చిన వైరాగ్యమా! సరేలే అది మామూలేగా!' అనుకోవడం కాదు. అన్నీ దూరమైనా వైరాగ్యమూ, లోతైన చింతన రావడం అంత తేలికేమీ కాదు.
-
ధనం యొక్క ప్రాశస్త్యము గురించి మనకు ఇతరత్రా అక్కడక్కడా కొన్ని వివరణలు దొరుకుతుంటాయి. లోకరీత్యా అది అనుభవమే అందరికీ.
ఇందులో ధనం యొక్క దుష్ప్రభావం గురించిన చర్చ ఉంది.
ఇది కూడా లోకం లో స్వంత లేదా పరుల అనుభవాల వల్ల ఎంతో కొంత అందరికీ తెలిసినదే.
కాబట్టి ధనం యొక్క ప్రాశస్త్యము, దుష్ప్రభావము రెండిటి గురించిన చర్చ పక్కకు పెడదాం.
--
ఆ భిక్షువు తిండి, బట్ట కూడా లేకుండా అనేక అవమానాలకు గురి అవుతూ ఒక స్థిరమైన ప్రదేశం కూడా లేకుండా తిరుగుతూ భిక్షాటనతో జీవిస్తూ చెప్పిన గీత ఇది.
-
నాయం జనో మే సుఖదుఃఖ హేతుర్న
దేవతాఽఽత్మా గ్రహ కర్మ కాలాః ।
మనః పరం కారణమామనన్తి
సంసారచక్రం పరివర్తయేద్యత్ ॥

భావం - నా సుఖదుఃఖాలకు కారణం ఈ మనుష్యులు కాదు, దేవతలు కాదు, శరీరం కాదు, గ్రహములు, కర్మములు, కాలము మొదలైన వేవియూ కాదు. శాస్త్రములు, జ్ఞానులు - మనస్సే వీటికి పరమకారణమని చెప్తారు. మనస్సు మాత్రమే ఈ సంసారచక్రాన్ని నడిపిస్తూ ఉన్నది.
-
ఈ శ్లోకం హేతుబద్ధంగా ఉందని తోస్తుంది. ఈ గీత కు ఆసక్తి కరమైనది ఈ అంశమే. మన బాధలకు మనుష్యులే కారణమని వారితో వైరభావం పెంచుకోకుండా, గ్రహములు, కర్మఫలాలు కారణమని మూఢనమ్మకాల మాయలో పడకుండా, కాలము కారణమని మార్పును నిందించకుండా మనస్సు యొక్క మొగ్గుదల (inclination) కారణమని, దానివల్లే ప్రపంచగతిలో జరుగుతున్నవన్నీ మనకు అనుకూలంగానో, వ్యతిరేకంగానో కనిపిస్తూ సుఖదుఃఖాలను కలిగిస్తున్నాయని, కాబట్టి మనస్సు/మన తలపోతలే కారణమన్న ప్రతిపాదన ఇది.

సుఖదుఃఖప్రదో నాన్యః పురుషస్యాత్మవిభ్రమః।
మిత్రోదాసీనరిపవః సంసారస్తమసః కృతః ॥

భావం - మనకు మనం తప్ప అన్యులెవరూ సుఖాన్ని గానీ, దుఃఖాన్ని గానీ కలిగించలేరు. స్నేహితులు, ఉదాసీనులు, శత్రువులు ఈ సంసారమంతా అజ్ఞానముచేత, స్వయంకల్పిత భ్రాంతి చేత సృష్టించుకున్నవే.
(స్నేహభావము, ఉదాసీనత్వము, శత్రుత్వము మనము ఏర్పరచుకున్న భావాలు. వీటి ద్వారా సుఖదుఃఖాలు కలిగితే మనకు మనమే కలిగించుకున్నట్టే.)
---
ఇవి కాకుండా సర్వమూ ఆత్మ స్వరూపమైనప్పుడు ఇతరులు, కర్మఫలములు, కాలము, గ్రహములు కూడా ఆత్మ స్వరూపమే కాబట్టి ఇందులో ఎవరు దేనిని నిందించగలరు అనే చర్చ కూడా ఉంది కానీ దానిమీద సాధికారత నాకు రాలేదు కాబట్టి అర్థమైనంత వరకే, ముఖ్యవిషయం వరకే తీసుకున్నాను.

వ్యక్తి పూజలేల?

గుణములఁ జూచుచు గొప్పగా మెచ్చుచు
                    వ్యక్తి పూజలు సేయ వ్యర్థమగును 
 గుణములఁ బాటింప గొప్పదనము గాని
              పొగడుచు నుండిన పొల్లు సమము
నాటి కావ్య పురాణ నాయకులనుఁ గాని
              నేటి వారలఁ గాని నిక్కమిదియె
మాటల మూటల మర్మంపు కథలందు
                   కోటలు దాటింప గొప్పకాదు

యుగము దాటి మరల యుగములు గడచిన
నింత యేని యెఱుగ కేమి ఫలము?
చెప్పు వారు చెప్పి చెప్పి యూరకనుండ
అడుసుఁ ద్రొక్కి చూడ నాశ లేల? 

యుక్తము - అయుక్తము

కం.

యుక్తము కానిది యెయ్యద,
యుక్తము కానిదది యేదియొ, తెలుపు సరియౌ
శక్తినొసంగు వివేకము
ముక్తి నొసంగును జగతిని ముమ్మాటికినిన్.

అడిగియు తెలియందగు, నీ
జడుపును మొగమాటమియును చప్పున విడుమా!
విడుమిక యజ్ఞానమ్మును
వడిగా జ్ఞానుల పదముల బట్టుము సుమ్మా!

గాడిద భంగిని పనులను
నేడులు గడువగ, పనితనమెంతగనున్నన్
పాడియు గాదది, జ్ఞానము
నేడుగడగ తెలియక నరుడెచ్చట నున్నన్.

చెప్పిన శ్రద్ధగ వినిననె,
చప్పున యవగతమగునను చక్కని మాటన్
తప్పియు మరువగరాదది
యొప్పుగ నడవడి గలిగిన నొజ్జయు నేర్పున్.

తెలివిడి యున్ననె విషయము
తెలియును మూఢత మునుగగ తేలగ గలమే?
పలువురు జ్ఞానులు జగతిని
గలరని తెలిసిన యడుగులు కదుపగ రాదే?

http://www.sanchika.com/5-kandamulu/

అలవాట్లలో ఆలోచనలు

     మొదట శాస్త్రీయంగా ఆలోచించి మొదలుపెట్టబడినా, కాలక్రమంలో అర్థం ఉద్దేశ్యం తెలియకుండా తరతరాలూ ఆచరించడంలో చాదస్తాలుగా అనిపిస్తున్నాయి.
ఇప్పుడు చదువులో కూడా ఏది ఎందుకు నేర్చుకుంటున్నామో తెలియకుండా బోలెడు సబ్జెక్ట్ లు ఉంటున్నాయి. పిల్లలకు ఇదీ ఈనాడు చాదస్తమూ, మూఢనమ్మకంలాగే అయిపోయింది.:)
అర్థం లేని చదువు వ్యర్థము అన్నట్టు మొక్కుబడిగా ఆచరించి ఇలా తయారైపోయినాయి.

       నీళ్ళతో, ఉప్పు కారాలతో వండినవి ఒక్క రోజుకో, ఒక్క పూటకో. అవి నిలువ ఉండవు. కాబట్టి వాటిని జాగ్రత్తగా చూసుకుంటారు ఆ ఒక్కరోజు కు కూడా.
వాటిని అందరూ అన్ని (శుభ్రమైన, కాని) చేతులతో , గుడ్డలతో తగలడం వల్ల వాటి లైఫ్ (మన్నిక) ఇంకా తగ్గవచ్చునని, పాసి పోవచ్చునని, ఇలా కొన్ని కారణాలవల్ల ప్రత్యేకంగా ట్రీట్ చేయడమే అంటు లాంటి పదాలతో గుర్తించడం.
 
                   ఇక నూనె, నేయి వంటి వాటిలో వేగినవి, తీపి పదార్థాలు వీటిలో నీటి శాతం చాలా తక్కువ. ఉన్నా అది ఇగిరిపోయేంత వరకూ జిడ్డులో వేగుతుంటాయి. కాబట్టి వీటి జీవితకాలం ఎక్కువ. వీటిని అలా జాగ్రత్తగా చూడాల్సిన పని లేదు. కాబట్టి అవి అంటు అనే లాంటి మాటలతో గుర్తించడం ఉండదు.

                       మనం చేతితో తీసుకొని తినేటపుడు కూడా చేయి తప్పనిసరిగా శుభ్రం చేసుకోవాలనేది కూడా ఎక్కువ శాతం మంది వాటి జీవితకాలం అంశం దృష్టిలో ఉంచుకొనే.
ఎందుకంటే మన చేతిలో ఆ ఆహారాంశాలు మిగిలిపోతే, శుభ్రం చేసుకోకపోతే, చేతిలోని ఆ ప్రాంతంలోనే అది చెడిపోయి, పాసిపోయి రకరకాల క్రిములను ఆకర్షించే అవకాశం ఉంది అనే శాస్త్రీయ దృక్పథంతో నే చేతులను సరిగ్గా శుభ్రం చేసుకొనే నియమం ఉంచుతూ వాటిని అంటు వంటి పేర్లతో గుర్తిస్తారు.
 
                           మిగతా ఏ మైసూరుపాకో, చక్కిలమో తిన్నప్పుడు అవి చేతిమీద అంటుకోవు , నీటిశాతం ఇగిరిపోయి ఉంటుంది కాబట్టి. అవి చెడిపోవు అంత వెంటనే (అంటే మళ్ళీ ఏ స్నానం వల్లనో మొత్తం శుభ్రం చేసుకొనే లోపల) అందుకని అవి అంతలో ఏ క్రిములనో ఆకర్షించే అవకాశమూ లేదు. కాబట్టి వీటిని చేతితో తిన్నా శుభ్రం గురించి కొంచెం లైట్ తీసుకోవచ్చు కాబట్టి వీటిని అంటు అన్నటువంటి పేర్లతో గుర్తుపెట్టుకొనేలా బ్రెయిన్ వాష్ చేయబడదు. 

ఈ ఫేస్ బుక్ చర్చలో మిగతా మిత్రుల అభిప్రాయాలు కొన్ని-


            కూరలు అన్నం ఇలాంటివి త్వరగా చెడిపోయే పదార్ధాలు ఒకటి నుంచి ఒకటి కలిసినప్పుడు ఇంకా త్వరగా పాడవుతాయి .అందుకే వేటి గరిటలు వాటికి వాడటం ...ఇప్పటిలా నిల్వవుంచుకునేందుకు( చద్దిపెట్టెలు) గట్రా లేనికాలంలో ప్రాధమిక జాగ్రత్తలు..తప్పకుండా ఇప్పుడుకూడా ఆచరణీయమైన ఆరోగ్యసూత్రాలు...
  
                            పతంజలి సూత్రాలప్రకారం....ఆయుర్వేదం ప్రకారం...వండిన పదార్థాలు ఏవైన వెంటనే తినాలని చెబుతారు..నిలువ వుంచిన పిండినికూడా వాడవద్దని చెబుతుంది ఆయుర్వేదం.అందుకే అప్పుడు రోళ్ళకు, తిరగలి మా రాయలసీమలో ఇసుర్రాయి అంటాము వీటికి అంతటి ప్రాధాన్యత....వండిన పదార్థం కేవలం ఒక గంట వ్యవధిలో విషతుల్యం అవుతుంది!!!!! పాలను, పెరుగును, తరిగిన ఉల్లిపాయ ముక్కలను అసలు ఫ్రిజ్ లో పెట్టరాదు....ఈ నిజాలన్ని తెలియాలంటే రాజివ్ దీక్షిత్ సీ.డి..ఒకటి మార్కెట్ లో లభ్యమవుతుంది....18 గంటల నిడివిగల సీ.డి.లో ఇలాంటి ఆరోగ్యసూత్రాలు ఎన్నో తెలుసుకోవచ్చు... నాగరికతో, ఫ్రిజ్ లు, మిక్సీలపైన వ్యామోహమో,పని త్వరగా కావాలని ఆరాటమో తెలియదు గాని ఇటువంటి వస్తువుల్లో నిలువ వుంచినవి అంటు క్రిందే లెక్క..
ప్రతి పనికి శుచి, శుభ్రతే ప్రధానం...అందులోనే ఆరోగ్యము, మానసిక స్వచ్చత ఇమిడి ఉంటాయ్..  
 
  ప్రశ్న ఇలా మొదలైంది.
       మామూలుగా అన్నం, కూరలు అంటు అంటాం. దానికి ఒకరి వివరణ వండినవి అంటు అని.
మరి తీపి, కారం చిరుతిళ్ళు కూడా వంట చేస్తాం కదా. అవి అంటు కాదు. ఇది ఎలా వివరించడం.
తెలుగు చదివిన మరియు ఆంధ్రదేశంలో కొంతకాలం ఉన్న ఒక అమెరికను ప్రశ్న ఇది.

ఒక్కటే!

                  మనదేశం శాంతికాముక దేశం అని చెప్పడంలో ఉద్దేశ్యం ఇతరదేశాలపై దురాక్రమణ చేసే ఉద్దేశ్యాలు లేవనే గాని ఆవేశకావేషాలు లేనిదని కాదు. ఎప్పుడూ చైతన్యవంతమైన సమాజమే మనది. తను దాడి చేయదు కాబట్టి ఇతరదేశాల దాడిని ఊహించకుండా ఉండి పోయి తీరా ఆ సమయానికి ఉలిక్కి పడే సామాన్య నర/నారీ లక్షణం వంటిదే ఇక్కడా జరిగింది.
            ముఖ్యంగా కొందరు క్రూర మహమ్మదీయుల వలన శతాబ్దాల క్రిందట ఈ దేశం మీద చేయబడిన దాడి  వాయవ్యదిశ నుంచి ప్రారంభమైంది. తర్వాత దౌర్జన్యంతో  దేశాన్నంతా ఆక్రమించుకుంది. వారి ప్రభావం అంతా ఉత్తరాది రాష్ట్రాల మీద అంటే ఉత్తరభారతం మీద చాలా ఎక్కువ. ఎందుకంటే వారు అక్కడే ఉండి పాలించారు గనక ప్రత్యక్ష ప్రభావం చాలా ఉంది. దక్షిణభాగాలకు వారి ప్రతినిధులను పంపడమూ లేదా దక్షిణ రాజ్యాల అధిపతులతో సంధుల ద్వారా దక్షిణ భారతంపై పెత్తనం చేయడమూ జరిగింది కాబట్టి ఇక్కడ పరోక్ష ప్రభావమే గాని ప్రత్యక్షంగా లేదు. ఈ తేడా మనకు స్పష్టంగా ఇప్పటికీ కనిపిస్తూనే ఉంటుంది. రోజువారీ ఆహారవ్యవహారాల్లో గానీ, భాషాప్రయోగాల్లో గానీ ఉత్తరభారతం మీద ఈ ప్రభావం ఇప్పటికీ ఉంది. హిందూ మహమ్మదీయుల మధ్య ఎన్నో విషయాల పరస్పర మేళవింపు లేదా ఆదానప్రదానాల్లాంటివి జరిగినాయి. దక్షిణం పై ఈ ప్రభావం చాలా తక్కువ.
            ఇక దుష్ట కుటిలబుద్ధి గలిగిన ఆంగ్లేయుల దాడి నేరుగా కాకుండా చాపక్రింద నీరులా దేశమంతా జరిగింది. వీళ్ళకు సముద్రమార్గమే దారి కాబట్టి ఇది ఎక్కువగా తూర్పు, దక్షిణ భారతదేశ భాగాల మీద మొదలైంది. అవి కేంద్రాలుగా కొనసాగింది. తర్వాత ఢిల్లీ వైపు వెళ్ళింది నెమ్మదిగా. కాబట్టి దక్షిణ భారతదేశం మీద ఆంగ్లేయుల  ఆంగ్ల భాష, వేషధారణ, చదువులు, నాగరికతల ప్రభావం ఉన్నంత ఉత్తరభారతం మీద లేదు.  పైగా ముస్లిం పాలకుల వలె వీరు వచ్చి ఇక్కడే స్థిరపడి పోలేదు. చివరివరకూ ఇంగ్లండు నుంచి వస్తూ పోతూ నే పాలించారు కాబట్టి ఈస్టిండియా కంపెనీ మద్రాసు వంటి ఓడరేవుల స్థానాలను  ఎక్కువగా కేంద్రంగా చేసుకున్నది.
       అప్పట్లో దాదాపు దక్షిణానికంతా మద్రాసు లేదా చెన్నపట్నం రాజధాని మాదిరిగా పెద్దగా అభివృద్ధి చెందడానికీ ఇదే కారణం.
         ఈ నేపథ్యంలో దశాబ్దాలూ, శతాబ్దాలూ మహమ్మదీయ పాలన యొక్క నిరంకుశత్వంలో చచ్చి బ్రతుకుతున్న నాటి ఉత్తరభారతం కన్నా, కొద్దిగా తక్కువే బాధింపబడిన దక్షిణ భారతం ఆంగ్లేయుల వల్ల ఎక్కువ ప్రభావితమైంది.(ఇదీ చచ్చి బ్రతకడమే) వారి క్రింద పనిచేయడానికీ దుభాషీలకు ఆంగ్లేయులు ప్రాధాన్యం ఇవ్వడం మొదలైనా క్రమేపీ ఆంగ్లభాషల్లో విద్యలు, ఆ యా దేశాల్లో విషయాలకు ప్రభావితమైన దక్షిణ భారతం లో బడిచదువుల ప్రాముఖ్యత పెరిగింది. సహజంగానే ఆరోగ్య విషయాలపట్ల అవగాహన కొద్దిగా పెరిగింది. పూర్తిగా అవగాహన ఐతే ఇక్కడ కూడా రాలేదు. మల్టీ డ్రగ్ రెసిస్టెన్స్ పెరగకుండా పెద్ద పరిధిలో చేపట్టాల్సిన చర్యలు ఇక్కడా పూర్తిగా ఏం జరగడం లేదు. అక్కడక్కడా మాత్రమే జరుగుతున్నాయి.
              ఇక మళ్ళీ ఉత్తరం వైపు చూస్తే , ఈ ఆధునిక ఆయుధాలవల్ల విస్తృతమైన భయాలు ప్రపంచాన్ని పట్టుకున్న కాలంలో కూడా మనదేశానికి చైనా, పాకిస్తాన్ ప్రత్యక్ష, పరోక్ష దాడుల బెడద తప్పడం లేదు. ఈ పరిస్థితులలో నేటికీ ఈ బెడదల వల్ల ప్రత్యక్షంగా, పరోక్షంగా ఎక్కువ శాతం బాధింపబడుతున్నది మళ్ళీ ఉత్తరభారత సరిహద్దులే. ఈశాన్యరాష్ట్రాలు, జమ్మూ కాశ్మీర్, ఉత్తరప్రదేశ్(ఉత్తరాంచల్), రాజస్థాన్, పంజాబ్, బెంగాల్ లు. ఇక్కడ తరాల తరబడి చదువు, వికాసం వెనుకబడే ఉండడానికి కారణం ఇదే. ఈ ప్రజాసమూహంలోంచే నేతలు వస్తారు కాబట్టి వారికీ వీటిమీద అవగాహన లేకపోవడం మరియు అనేక స్వార్థ కారణాలవల్ల వాళ్ళూ విద్యా వికాసాల పట్ల శ్రద్ధ పెట్టరు. ఈ కారణాల వల్ల చదువు (భారతీయ భాషల్లో బోధనకు ఎవరూ ఇంకా సుముఖంగా లేరు గాబట్టి) గానీ, ఆరోగ్యం కానీ, పరిసరాలు కానీ అక్కడ వృద్ధి కి నోచుకోవడం లేదు. వీటికి తోడు అడవులు, ఎడారులు కూడా అక్కడ ఎక్కువ కాబట్టి విద్యాసంస్థలు, ఆరోగ్యసంస్థలు స్థాపించడం, పోషించడం, వాటికి పనిచేసేవారిని  సౌకర్యాలు లేని చోట్ల బదిలీలు చేసుకోకుండా ఉంచగలగడం కష్టతరమౌతున్నది. ఇవన్నీ సరిచేయాలంటే చిత్తశుద్ధి గల నాయకులు, రాజేచ్ఛ (పొలిటికల్ విల్) ఉండాలి.
           రాయలసీమనుంచి ఎందరు ముఖ్యమంత్రులు వచ్చినా , అభివృద్ధిలో కోస్తా, తెలంగాణ ప్రాంతాలకన్నా ఇది ఎలా వెనుకబడి ఉందో, ఉత్తరభారతం నుంచి ఎందరు ప్రధానులు వచ్చినా ఈ అన్ని కారణాలవల్ల, కొన్ని స్వార్థ శక్తుల వల్ల ఉత్తరభారతమూ విద్యారోగ్యాల విషయంలో వెనుకబడి ఉంది.
             అంత మాత్రాన మొత్తం ఉత్తరభారతాన్ని చిన్నచూపు చూడవల్సిన పని లేదు.  సైన్యంలో ఎక్కువ శాతం మంది ఉండేది ఉత్తరభారతీయులే అని మనం తెలుసుకోవాల్సి ఉంటుంది. ముఖ్యంగా పంజాబ్, జమ్మూ కాశ్మీర్,  రాజస్థాన్, బీహార్, ఉత్తరప్రదేశ్, ఉత్తరాంచల్, హర్యానా ప్రాంతాల నుంచి సైన్యంలో చేరడానికి ముందుంటారు. వారికి ఉన్నత విద్యల సంస్థలు తక్కువే, అంత ప్రశాంతంగా చదువులకు జీవితాలు కేటాయించగలిగే సౌకర్యాలూ తక్కువే. కాబట్టి వారి జీవనోపాధికైతేనేమి, వారి శరీర దార్డ్యాల వల్లనైతేనేమి అక్కడి ప్రజలు సైన్యంలో ఎక్కువ చేరతారు. వారు సరిహద్దులను రక్షిస్తున్నా, ఎన్నోరకాల ప్రకృతి వైపరీత్యాలలో దేశంలో ప్రతీచోటా సహాయసహకారాలనందిస్తున్నా అది దేశం మొత్తానికి సేవచేస్తున్నారు. అదేసమయంలో  మంచి చదువు, చికిత్సలు అవసరమైనప్పుడు దక్షిణంవైపే వాళ్ళు రావలసి ఉంటుంది. వస్తున్నారు.
                 దక్షిణభారతీయులు పోల్చి చూసినపుడు ఉత్తరభారతీయులకన్నా కొంచెం భద్రమైన వాతావరణంలో జీవిస్తున్నట్టే కాబట్టి ఇక్కడ విద్యావికాసం గానీ , ఆరోగ్య వికాసం గానీ, సౌకర్యాల ఏర్పాటు గానీ ఎక్కువ. ఈ విషయాలలో దక్షిణభారతీయులు దేశం మొత్తానికి సేవ చేస్తున్నారు.
             మొత్తం మీద దక్షిణమైనా, ఉత్తరమైనా పరస్పర ఆధారితమే గానీ ఒకరికన్నా ఒకరు ఎక్కువో తక్కువో కాదు. ఈ అవగాహన మరింత పెంపొందించుకొని సఖ్యంగా ఉండకుండా చిచ్చులు రేపడానికి ఈమధ్య సినిమా వాళ్ళు ఉత్సాహ పడుతుండడం చూస్తే వింత గా ఉంటుంది. బహుశా హిందీ సినిమాలకు ఇక్కడున్న డిమాండ్ వీరి వ్యాపారాన్ని తగ్గిస్తోంది. ఇక్కడి సినిమాలు అక్కడ ఆడవు. కాబట్టి ఇలా ఆలోచిస్తున్నారనుకోవాలా?
                ఇక కేంద్రం ఆధిపత్యం మీద పోరాటం ఈ రంగు తీసుకుంటోందనుకుంటే, విడిపోవడం పరిష్కారం కానే కాదు. ఇక్కడి నాలుగైదు రాష్ట్రాలకు నాయకత్వం వహించబోయే ఏ యూనిట్ అయినా మళ్ళీ అదే అన్యాయం చేయవచ్చు.
           కాబట్టి రాజకీయాల్లో మార్పులు రావాలి. అక్కడి నేతలైనా, ఇక్కడి నేతలైనా దేశం మొత్తం గురించి ఆలోచించగలగాలి. ముఖ్యంగా రెండు నియోజకవర్గాల్లో పోటీ చేసే ప్రధాని అభ్యర్థులెవరైనా ఉత్తరంలో ఒకటి, దక్షిణంలో ఒకటి ఎంచుకోవాలి.  దేశాన్నంతటిని  రహదారులు, రైలు దారులు, గగన వీధుల ద్వారా కలిపే ప్రయత్నాలు జరగాలి. ఆహార పదార్థాలు ఐనా, ఇతర వస్తువులు ఐనా వినియోగంలో దాదాపు మొత్తం దేశంలో ఎక్కువ సామ్యాలు ఉన్నాయి కాబట్టి వీటి ఉత్పత్తి, వాణిజ్యం రాష్ట్రాల మధ్య పరస్పరం పెంపొందించే చర్యలివి. దీనికి కూడా ఒకే పన్ను విధానం ఉపయోగపడుతుంది. వీటివల్ల పరస్పర మైత్రి, అవగాహన కూడా పెరుగుతాయి. ఇప్పుడున్న ప్రపంచ పరిస్థితులలో విడిపోవడం కన్నా కలిసుండడమే బలాన్ని , రక్షణను ఇవ్వగలదు.
              తెలీని విషయాలని చెప్పడం లేదు గానీ ఒక పునశ్చరణ అంతే.
                   ఉదాహరణకు వీధుగదులు, వరండాలు ఎక్కువ దుమ్ముపట్టి, రంగులు వెలిసి పోవడమూ, భోజనాల గదులు, పడకటిళ్ళూ శుభ్రంగా , కొత్తగా ఉండడమూ చూసి  వాటినీ వీటినీ వేరుచేయడమే వివేకం అనుకునే వాళ్ళకు ఏమీ చెప్పలేం. ఒకటి రక్షణ, ఇంకొకటి పోషణ చేస్తున్న గదులు/భాగాలన్నీ అవసరమే.
          
                      
                 

బోన్ 'సాయమా?' గాయమా?

          అప్పుడెప్పుడో అస్సామీ కవితను  అనువదించి పంపితే ఆంధ్రభూమి లో 2016 నవంబరు 13 నాడు ప్రచురింపబడింది.

ఈ పాత కవితను గుర్తు తెచ్చినవారికి కృతజ్ఞతలు.

     వృక్షాన్ని దైవసమానంగా పూజించడం ఒకటైతే, మనలాగే ప్రాణమున్న దానిగా భావించడం నాకు ఎక్కువ ఇష్టం. మొక్కలు, చెట్లు తమ ఆకులు, కొమ్మలతో పలకరిస్తాయి నీళ్ళు పట్టేటపుడు.
       అటువంటి కొమ్మలను త్రుంచడానికో ఇలా వంచడానికో ఆలోచించి బోన్ సాయ్ అంటూ కావాల్సినంత భూమి ఉన్న దేశాల్లో కూడా మానుగా పెరగవలసినదాన్ని పొట్టిగా కుండీల్లో పెంచే వారి పై అస్సామీ కవి దేవ్ ప్రసాద్ తాలూక్ దార్ గారు ఈ కవితాస్త్రాన్ని సంధించారు.
         నా అనువాద కథ ప్రచురింపబడిన సాహిత్య అకాడమీ వారి మాసపత్రిక 'సమకాలీన భారతీయ సాహిత్య' లోనే ఈ కవిత యొక్క హిందీ అనువాదం చూసి, నా భావాలకు దగ్గరగా ఉండడం చూసి తెలుగులోకి అనువదించాను.
లింక్ ఇదీ.

http://www.andhrabhoomi.net/content/sahiti-263

వేర్లు

వేళ్లను కాళ్లు చాచుకోనీ హాయిగా
బోన్‌‘సాయ’మా? అది గాయమా?
చిగురుటాకులు, చిట్టిరెమ్మలు
చేతులు చాస్తూ
గగన శ్రేణులనెక్కుతుంటే
మురిసిపోనీ
కళ్లతో చూడలేకపోతే పోనీ
నీళ్ల బాసలాడనీ!
చిగురుటాకులు చిట్టి రెమ్మలు
గాలి వాటుల పాటపాడగా
తాము చూడని వేళ్ల మేళ్లను వేనోళ్ళ పొగడగా
మనసు తీరగా పెరగనీ
మట్టి లోతులను అందుకోనీ!
రంగురంగుల పళ్లు పువ్వుల
నిండు జగతిది కానరానిది
తాము చూడగా లేకపోయినా
జనుల కనులకు వేడ్క గూర్చుచూ
సంతసించనీ!

అస్సామీ మూలం: దేవ్ ప్రసాద్ తాలుక్ దార్ తెలుగు అనువాదం: బుసిరాజు లక్ష్మీదేవి దేశాయి

******
వేర్ల వైపు నుంచి వ్రాసినట్టుగా - చిగురుటాకులు రెమ్మలు ఆకాశంవైపు పెరుగుతుంటే కళ్ళారా చూళ్ళేకపోయినా నీళ్ళందించి వేళ్ళు తృప్తి పడనీ, తాము అసలే చూడని వేర్లు  చేసే మేలును కొనియాడుతూ అవి పెరగనీ, తమ కు జన్మ ఇచ్చిన మట్టిని వేళ్ళద్వారా అందుకోనీ  అని అర్థం.

చిన్న చర్చ

రచయిత్రి నిడదవోలు మాలతి గారికీ నాకూ జరిగిన చిన్న చర్చ-సుఖదుఃఖాలు, సదసత్తులు, జన్మాంతర కర్మఫలాల గురించి మామూలుగా మనకొచ్చే సందేహాల గురించి ఒక చిన్న చర్చ - కథ రూపంలో.
**********************************************************************************
[[గమనిక:   ఈమధ్య నేను చదువుతున్న కొన్ని పుస్తకాలవల్ల నాకు కలిగిన కొన్ని సందేహాలకి అక్షరరూపం ఈకథ. నాకే అయోమయం కనక మీకు కూడా అయోమయంగానే తోచవచ్చు. చదువుతారో లేదో నిర్ణయించుకోడానికి వీలుగా ఉంటుందని ఈవిషయం చెప్పడమయినది. ధన్యవాదాలు.- నిడదవోలు మాలతి.]
అసలు పోస్ట్ లింక్ ఇక్కడ నొక్కి చూడవచ్చు.
***
బ్రహ్మానందం బిక్కుబిక్కుమంటూ ఓమూల నక్కి, రెండు పిడికెళ్ళు గుండెలకి హత్తుకుని ముడుచుక్కూర్చుని ఉండగా –
పోలీసులు ఇల్లంతా వెతికేస్తున్నారు. ఇక్కడ చూడు అక్కడ చూడు అంటూ ఒకొరికొకరు ఆనవాళ్ళు, ఇది చూడు, అది చూడు అంటూ సందేహాలు…
ఒణికిపోతూ ఒక మూల నక్కి కూర్చున్నాడు భోజరాజు. ముచ్చెమటలు పోసేస్తున్నాయి. ఇదెక్కడిగోలరా బాబూ అంటూ నెత్తి బాదుకుంటున్నాడు బ్రహ్మానందం మౌనంగానే, మనసులోనే.
ఏమయిందేమయిందంటూ వాకిట్లో ఆడా, మగా పిల్లా పెద్దా అని లేక అన్ని రకాల శాల్తీలు గుమి గూడి గోలగోలగా మాటాడేస్తున్నారు.
తుపాకీతో కాల్చీసేట్ట.
ఎవర్ని?
ఏమో
స్కూల్లో పిల్లాణ్ణిట.
ఎందుకెందుకు?????
ఏమో11111
నిజంగానే?
లేదు లేదు. కాల్చీలేదు, బెదిరించాడంతే.
బెదిరంచడం కూడా నేరమే, తెలుసా?
అసలెందుకు బెదిరించేడూ?
ఏమో ఏమో …
రామ రామ కలికాలం
అంతే మరి. పిల్లలేదో మాటా మాటా అనుకుంటారు, ఆమాత్రానికే కాల్చిపారేయడఁవా?
***
“కలా, బాబూ?”
తల కాశీబోండాలా ఆడించేడు.
“పోనీలే. కలే కదా.”
“కాదు కాదు, చాలా నిజంలాగే ఉంది. నన్ను జైల్లో పడేశారు. ఆ జైలుకూడు రామరామ మట్టిగడ్డ నయం.”
“పోనీ, కలలో నేరానికి కలలోనే శిక్ష అయిపోయిందనుకో. ఇప్పుడు జైల్లో లేవు. వంటింట్లో ప్రవీణ కమ్మని భోజనం తయారు చేస్తోంది.”
“ప్రవీణెవరూ?”
“పూర్వజన్మలో నీభార్యలే.”
“పూర్వజన్మలో భార్య ఇప్పుడెలా ఇక్కడికి వచ్చింది?”
“ఇప్పుడు ప్రవీణ కాదులే. రామావతారం, నీ వంటవాడు.”
“నాకు వంటవాడు లేడు.”
“ఇప్పుడున్నాడులే.”
“సరే. ఇంతకీ మీరెవరు?”
“నేను కూడా నీ పూర్వజన్మనుండే వచ్చేను. తాతయ్యని.”
“ఓ, తాతయ్యా, అవును సుమా. నాకు బాగా జ్ఞాపకఁవే. పక్కవాళ్లపొలంలోంచి సీమ చింతకాయలు నీకిష్టమని తెస్తే, చింతబరికె పుచ్చుకు వీపు చీరీసేవు దొంగతనం తప్పు అని చెప్పడానికి.”
“ఏంటో అప్పట్లో అంతే తెలిసింది. పాపం, ఒళ్లు వాచిపోయింది. కానీ మరొకటి కూడా ఆలోచించు. అందుకేనేమో, ఆ దొంగతనంకారణంగానేమో ఇప్పుడు జైల్లో పడ్డావు. పాపకర్మ.”
“కలలో జైల్లో పడ్డాను. అంతకుముందే నువ్వు చింతబరికెతో బడితెపూజ చేసేవు. మరి అప్పు తీరిపోయినట్టే కదా?”
“ఏమో, తెలీదు. అదొక్కటే కాదు కదా. ఇతర కర్మలు కూడా చేసి ఉంటావు కదా. అవన్నీ లెక్కలోకి వస్తాయి. నువ్వు ఈ జన్మలో సద్వర్తన, సజ్జనసాంగత్యము, శాస్త్ర పురాణాది అధ్యయనములతో ఆ పాపములను ప్రక్షాళన గావించుకుని ఆత్మను పరిశుద్ధము చేసుకొనవచ్చును.”
***
బ్రహ్మానందానికి అంతా గందరగోళంగా ఉంది. విడదీసేకొద్దీ బిగుసుకుంటున్న ఉచ్చులా ఉంది కానీ ముళ్లు విడేమార్గం కనిపించడంలేదు. మళ్ళీ ఆలోచనలో పడ్డాడు తాతగారు చెప్పినమాటలు మననం చేసుకుంటున్నట్టు.
నేను ఉన్నాను ఈదేహము నాది, నేను సుఖమో దుఃఖమో అనుభవిస్తున్నాను వంటి భావనలు భ్రాంతి మాత్రమే. అది శుద్ధచైతన్యము యొక్క భావన. ఆ భావనే వ్యష్టిగా రూపిస్తున్నాడు. దృక్‌దర్శనముద్వారా దర్శించునది దృశ్యము. ఈ దర్శనము, దృశ్యము కూడా భ్రమే. ఈదృశ్యము కలవంటిదే. నిజంగా ఏమీ లేవు. సరే. ఇది అంగీకరిస్తాను. మరి అయితే …
కలలో నేరం చేసేను. కలలోనే పోలీసులకి పట్టుబడ్డాను. కలలోనే జైల్లో పడ్డాను. మేలుకున్నాను. పోలీసులు లేరు. జైలు లేదు.
జీవితం కలలాటిదే అనుకుందాం. జరుగుతున్నదంతా భ్రాంతి. నిజంగా చంపేవాడు లేడు, చచ్చేవాడూ లేడు. ఈ అసత్త భ్రాంతిరూపంలో చేసిన అకృత్యాలకు ఈ దేహం శిక్ష అనుభవిస్తుంది. కలలో నేరానికి శిక్ష కలలోనే అనుభవించినట్టు, ఈ జీవితంలో చేసిన కర్మలకి ఇక్కడే శిక్ష అనుభవించడంలో అర్థం ఉంది. మళ్లీ నరకం వేరే ఎందుకు? ఇది ఒక సందేహం.
రెండో సందేహం, నరకం, స్వర్గం కూడా చిత్తము, అహంకారమువలన కలిగిన భావములు అని కూడా చెప్పేరు. అలా అయితే నరకములో పడతానేమో అన్నభావానికి ఆస్కారం ఉండకూడదు.
మరో సంశయం – వ్యష్టి ఒక చిత్తముయొక్క చిద్రూపము. బ్రహ్మమనసులో ప్రభవించిన భావానికి ప్రతిబింబము. దీనికి ఇచ్చిన దృష్టాంతము సముద్రము. అదే దృష్టాంతము తీసుకుందాం. నేను దోసిలిలో సముద్రపు నీరు తీసుకుంటాను. నాదోసిలిలో నీరు సముద్రపునీరుకంటె వేరు కాదు. నేను ఆనీరు మళ్ళీ సముద్రములోనికి వదిలస్తే ఆ సముద్రములోనే కలిసిపోతుంది. అసత్త సత్తలో లయమయిపోతుంది. ఇది సత్త, ఇది అసత్త అన్న వేర్పాటు లేదు. ఇలా వేరు కాని అసత్త పునర్జన్మ ఎలా సాధ్యం? నాదోసిలిలోంచి సముద్రములోకి వదిలిన నీరు ఇదీ అని వేరు పెట్టి చూపలేం కదా. అంతే కాదు. ఒకొక జన్మలోనూ ఆ చిత్తమునకు సంబంధించిన లోకవ్యాపారలములవల్లనూ, బంధుమిత్రులవల్లనూ మరిన్ని వాసనలు ఏర్పడతాయి కదా. అంచేత ఏ ఒక్కజన్మలో వాసనలు నిర్మూలించుకుని శుద్ధచైతన్యమునకు చేరువ కావాలన్నా కొత్తవి కూడా చేరుతూ ఉంటాయి కనక సంపూర్ణంగా శుద్ధచైతన్యములో లయమగుట అన్నది భ్రమే అనిపిస్తోంది.
లీలోపాఖ్యానంలో లీల వెనకటిజన్మ, ఆజన్మలో భర్త పిల్లలు— ఇవన్నీ సరస్వతీదేవికరుణవల్ల పునః దర్శించడం జరుగుతుంది. అదే అసత్త పునః జన్మించిందంటే అసత్తకి ప్రత్యేకమైన వ్యక్తిత్వం ఉందనే కదా.
***
అంతకంటె ముందు మరో ప్రశ్న. ఆ శుద్ధచైతన్యస్వరూపుడు మొదట్లోనే అసలు దుష్టభావనలు అన్నవే లేకుండా మనిషిని పుట్టించి ఉండవచ్చు కదా. నేనొక ప్రోగ్రాం రాస్తాననుకో. అది నిష్ఫలమౌతుంది అనో దుష్ఫలితాలను ఇస్తుంది అనో అనుకుంటూ రాయను కదా.
“రాయవు. కానీ అలా వికటించడం జరుగుతోంది కదా. ఇదీ అలాటిదే.”
అదీ నిజమే. కానీ నేను మానవమాత్రుడను. నాది పరిమితజ్ఞానం. ఆ శుద్ధచైతన్యస్వరూపుడు అపరిమితుడు, జ్ఞానస్వరూపుడు కదా!
***
అసలు స్వర్గసుఖాలు అంటే ఏమిటి? ఈ వేదాంతగ్రంథాల్లో సైతం స్వర్గం వర్ణించినప్పుడు విందులు, వినోదాలు, ఉద్యానవనాలలో విహారాలు వర్ణిస్తున్నారు. అవే స్వర్గసుఖాలు అయితే, భూలోకంలో సుఖాలకీ స్వర్గసుఖాలకీ ఏమిటి వ్యత్యాసం?
అసలు సుఖదుఃఖాలు సమదృష్టితో స్వీకరించాలనుకున్నప్పుడు ఈ స్వర్గసుఖాలను ఆశించడం కానీ అనుభవించడం కానీ కూడా గర్హనీయమే కదా. కష్టాలు సుఖాలు ఒక్కలాగే స్వీకరించాలంటే సుఖం కూడా స్వీకరించవచ్చు కదా.  అసలు ఏది సుఖం, ఏది కష్టం …
కష్టసుఖాలు అనుభవించేది దేహమే కాని చిత్త కాదు అనుకుంటే, కష్టాలనూ, దుఃఖాలనూ ఎందుకు హేయంగా వర్ణించడం?
లవణరాజుకథలో లవణరాజు మానసికంగా యాగం చేసి, యాగంలో తప్పనిసరిగా ఆచరించవలసివచ్చింది. ఆహింస కారణంగా 60 సంవత్సరాలు హేయమైన జీవితం గడుపుతాడు. ఛండాలస్త్రీని వివాహమాడడం, సంతానం, మాంసభక్షణ వంటివి నీచమైనవిగా చిత్రించడం జరిగింది ఇక్కడ. సుఖదుఃఖాలు సమమే అనుకున్నప్పుడు ఇది ఉత్తమము, ఇది హేయము అన్న వివక్షకి అర్థముందా?
***
సముద్రపొడ్డున కూర్చున్న బ్రహ్మానందం చుట్టూ మరొకసారి పరికించి చూసేడు. పిచికగూళ్లు కట్టుకుంటున్న పిల్లలు, గాలిలో ముళ్లచిగుళ్ల పరుగులు తీస్తున్న రావణాసురుడితలలు, ఊసులాడుకుంటూ చెట్టాపట్టాలేసుకుని పోతున్న యువజంట, వాళ్లని చూస్తూ గతాన్ని నెమరువేసుకుంటున్న ముసలాయన, మరమరాలబండిచుట్టూ చేరిన జనం …
వీళ్ళంతా ఏమైనా ఆలోచిస్తున్నారా? వీళ్ళకి తనకి వచ్చినలాటి ఆలోచనలు అసలు ఎప్పుడైనా వస్తాయా? వాళ్ళు ఈ క్షణంలో మాత్రమే బతుకుతున్నారా? నాలాటి చింత లేనివారిగతి ఏమవుతుంది? పక్షులుగానో, మృగాలుగానో, పురుగులుగానో పుట్టినజీవుడు ఎలాటి సత్కార్యాలు చేయగలడు? వాటికి విముక్తి ఎలా ఎప్పుడు కలుగుతుంది?
నీళ్ళలో ఆడుతున్న పిల్లలు పొలోమంటూ అరిచి దూరంగా పరుగెత్తేరు. అటు చూసేడు. ఉవ్వెత్తున లేచిన కెరటం ఒకటి తృటికాలం అలా గాలిలో నిలిచి, ఫెళ్లున విరిగిపడింది.
“నీ విచక్షణ అలా కొనసాగించు. నీకే తెలుస్తుంది జవాబు తగుసమయం ఆసన్నమయినప్పుడు.”
ఉలికిపడి చుట్టూ చూసేడు. ఆసందేశం ఎక్కడినుండి వచ్చిందో ఎంత తన్నుకున్నా అర్థం కాలేదు.
***
(ఇందులో ఉదహరించిన కథలు -లీలోపాఖ్యానం, లవణరాజుకథ యోగవాసిష్ఠం గ్రంథంలోనివి)
(మే 25, 2017)---వ్రాసినవారు నిడదవోలు మాలతి.
ఇక నా వ్యాఖ్యలు-
లక్ష్మీదేవి అంటున్నారు:

2:03 ఉద. వద్ద 05/27/2017

ఈ మార్గంలో ఉన్న అన్వేషకులకు వచ్చే సందేహాలతో ఇంత సులువుగా ఒక కథరూపమిచ్చారు.
బాగుంది.
విడదీసేకొద్దీ…..నిజమే. కానీ వేటికి ముడిపడే అవకాశముందో ఆ అవకాశమే విడిపోడానికీ దారి చూపిస్తుంది.
మెళ్ళో ఉన్న రెండు గొలుసులు ముడిపడుతుంటాయి, ప్రయత్నం చేసి విడిపించేటపుడు
మనకెంత నమ్మకం! ఖచ్చితంగా విడిపించగలమని తెలుసు. పైన తీగకు ఆరేసిన బట్టల్లోంచి
ఒక గుండీయో, హుక్కో జడలో ఇరుక్కుంటేనో! మనం తీస్తాము నమ్మకంగా; రాలేదు, కనిపించలేదు
అంటే మన తలపైకి చూడగలిగేలా ఇంకొకరిని పిలుస్తాము. ఇక సమస్యే లేదు. విడిపోతుంది ఔనా!
అప్పటికీ విడలేదా, కత్తెర పాత్ర అవసరమౌతుంది.
ఇక దోసిలి, నీళ్ళు- దోసిలిలో ఉన్నవి చక్కగా సముద్రములోకి వెళ్ళగలిగితే సరి. ఇక ఐక్యమే,లీనమే.
ప్రతి బిందువు, అందులోని ప్రతి కణమూ చేరిందంటేనే- కొన్ని చేతిలో ఉండిపోతాయి ,
కొన్ని దుస్తులమీద, కొన్ని ఇంకొకరి కోసము ఇవ్వాల్సి వస్తుంది. అన్నీ ఒక్కసారే
సముద్రంలో కలిసే అవకాశం ఎక్కడా??
కాబట్టి మళ్ళీ జన్మ వచ్చినంత మాత్రాన ప్రత్యేక అస్తిత్వం ఉన్నట్టు నిరూపణ కాదు.
ఇక శుద్ధచైతన్యస్వరూపునికి ఈ పనులేల అన్నదానికి లీలావిలాసాలని తప్ప ఇంతవరకూ
ఇంతకు మించిన తృప్తినిచ్చే సమాధానం దొరకలేదు. ఎంతమందికి దొరకగలదా సమాధానం?
తెలియదు.
ఇక ఈ సుఖాలు, ఆ సుఖాలు వ్యత్యాసాలు తెలుస్తాయా? ఏమో, ఏ తొమ్మిదో తరగతి పిల్లాడికీ
పదో తరగతి మార్కులలో అంత గొప్పేం ఉందిలే అనిపించదు. ఒకవేళ అనిపించినా ఏ లెక్కల
మాస్టారో , ఇష్టమైన మామయ్యో మెచ్చుకోలు సంపాదించాలనే ఆశలోనో ఏముందిలే అనిపించదు.
దీనికన్నా గొప్పదొకటుంది అనే మాయలోనే అందరం ఉంటాం.
సమదృష్టి – ఇదంత తేలిక కాదు. అస్సలు తేలిక కాదు. చెప్పడం, అనుకోవడం కన్నా
ఆచరించడం దాదాపు అసాధ్యం. ఎవరెన్ని కబుర్లు చెప్పినా. ఒక పరిపక్వత అది. దుస్సాధ్యం కాదు.
సంకల్పబలాన్ని బట్టి అలవడనూ వచ్చు.
అనుభవించేది దేహమే కానీ, దేహంలోపల నేను అన్నదానికి హేయమూ, ప్రియమూ తెలుస్తూ
ఉంటాయి. సమదృష్టి – ఇది వస్తే ఆ పైన ప్రియహేయాలు తెలియవు.
అందరూ – ఆలోచించరు. ఆ క్షణంలో మాత్రమే , ఆ సుఖదుఃఖాలలో మాత్రమే, ఆ శరీరంలో
మాత్రమే, ఆ జన్మలో మాత్రమే బతుకుతుంటారు. చింత లేని వారి గతి ఏమవుతుందంటే ఆ చింత
వచ్చేదాకా కొనసాగుతుంది. అందుకే పోయినవారికి ‘సద్గతులు’ ప్రాప్తించాలని కోరడం
మనకుంది.
వేరే జీవులుగా ఉన్నప్పుడు సంకల్పించి కాకపోయినా కాకతాళీయంగా విముక్తి మార్గంలో నడువ
సాధ్యమౌతుంది.
అందుకే మానవజన్మ ఉత్తమము అంటారు. సంకల్పించి, తెలిసికొని, చింతించి, విముక్తి పొంద
వచ్చని.
అయినా మీరన్నట్టు , పెద్దలందరూ అన్నట్టు తగుసమయం వచ్చినపుడు అన్నీ తెలుస్తాయి.
మీకు తెలియనివి కాదనుకోండి. అయినా ముళ్ళలో ఇంకొక్క ముడి గురించి చెప్దామనుకుంటున్నా, ఇంకా వేరే చదివేవాళ్ళ కోసమైనా.
కొన్ని ముళ్ళు అవే పడతాయి. (బంధాలు) సుఖము, దుఃఖము రెండురకాలవీను.
కొన్ని మనమే తగిలించుకుంటాము. వీటిలో కూడా పై రెండు రకాలుంటాయి.
సుఖమిచ్చినా, దుఃఖమిచ్చినా, అవే తగులుకున్నా, మనం తగిలించుకున్నా, వదిలించుకోవడం ఇష్టమున్నా, లేకపోయినా, చేతనైనా, కాకపోయినా
వదలడం జరుగుతుంది. స్వంతంగా కాకపోతే, అనుసరణగానో, లేక బయటి సహాయంతోనో.
ఉదాహరణగా పైన వ్యాఖ్యలో చెప్పినట్టు పొడవైన తల జుట్టు ఎక్కడన్నా ఇరుక్కునప్పుడు చిన్న అతిచిన్న వయసులో అసలు తెలియదు, ఏదో ఒక చిదానందంలోనే ఉండడం జరుగుతుంది.
ఒక్కొక్క వయసులో, ఒక్కొక్క సమయంలో నొప్పి కలుగుతుంది , ఏడుపూ వస్తుంది.
ఒక్కొక్క సారి ఈ నొప్పి కూడా అంత బాధించక వేరే కారణాల వల్ల నే విడిపించుకోవడం జరుగుతుంది.
ఒక్కో సారి మనవల్ల కానేకాదు. వేరే వాళ్ళు ఓదార్చవలసి వస్తుంది, విడిపించాల్సి వస్తుంది. కత్తిరించాల్సి వస్తుంది.
లేదా అలాగే చిక్కుపడి నొప్పి అనుభవించాల్సీ వస్తుంది.
ఇవన్నీ జుట్టు చిక్కుకున్నప్పుడే కాదు, భవ బంధాలలో చిక్కుకున్నప్పుడూను.
అసలు బాధ తెలియక ఆనందంలోనే ఉండడం,
బాధపడడం,
గొడవలు పడడం, దూరమవడం, దగ్గరవడం, రెండూ చేయలేకపోవడం,
చివరికి గురువు నో , ఆధ్యాత్మికతనో శరణు జొచ్చి వారి ద్వారా ముక్తి పొందగలగడం,
లేదా ఆ మార్గంలో వెళ్ళలేకో, ఇష్టంలేకో ఆ పంకిలంలోనే పడి కొట్టుకుంటూ ఉండడం.
ఇలా జీవి పయనం జరుగుతుంటుంది.

ఏది నాది?

                                                
           నాది నాదనియేవు అని ఏదో పాట ఉంది కదా అట్లే మనమందరం నాది నాదని మురిసిపోతుంటాము కదా! కానీ నిజానికి చూస్తే ఏదీ నాది కాదు. ఏదీ మనది కాదు.
              ఉల్లిపొర ఒక్కొక్కటీ విడిపోయినాక కొనాకు ఏమీ మిగలనట్లే మన జీవితంలో కూడా ఒక్కొక్కటీ విడిపోతూ ఉండగా మనదంటూ ఏమీ లేదని తెలిసిపోతుంది. కానీ ఈ తెలియడం ఒక్కొక్కరికీ ఒక్కొక్క దశలో మాత్రమే అర్థమైతుంది. కొందరికి ఎప్పటికీ జీవితమంతా అర్థం కాకపోవచ్చును. కాకపోవచ్చనేముంది ముక్కాల్ భాగం మందికి అర్థమే కాదు. మాట ఒప్పుకున్నా మనసు ఒప్పుకోవడం కష్టం. మనసు ఒప్పుకున్నా ఆచరణలో పెట్టడం కష్టం.
               చిన్నప్పట్నించీ వాడినబట్టలు, పెరిగిన ఇల్లు, చదివిన బళ్ళు, కలిసిన స్నేహితులు అందర్నీ, అన్నిటినీ ఒక్కొక్కదాన్నీ నాది అనుకునీ, నాది కాదు అనుకునీ సులభంగా విడిచేస్తాం. సులభంగా ఎందుకంటే అంతకన్నా మంచిదో పెద్దదో మనకు తగినదో మనకు దొరుకుతుంటే విడిచిపెడుతుంటాం.దొరుకుతుందనే ఆశవంటిదున్నా కూడా  విడిచిపెడుతుంటాం.
        కానీ ఎప్పుడైతే ఇది పోతే మళ్ళీ రాదనీ దీన్ని విడిచిపెట్టలేననీ ఎప్పుడనుకుంటామో అప్పుడే కమ్మేస్తుంది దుఃఖం. ప్రాణం అల్లాడిపోయేంతగా. నాకు కావాలనీ , నేను విడిచిపెట్టననీ పోరాటాలు/హింసలు ఎన్నో.
అయినా జరిగేది జరక్కమానదు.
        పెళ్ళయితే ఆడపిల్లలు, ఎంతలేదన్నా కాదన్నా కొన్నాళ్ళ తరువాత అయినా మగవాళ్ళు కూడాముక్కాల్ భాగం మంది పుట్టినయింటినీ తోడబుట్టినవారినీ విడిచిపెడుతుంటారు. మగపిల్లలలో ఇంకొంచెం ఆలస్యంగా విడిచి పెడతారు. అందర్నీ, అన్నిటినీ కలుపుకుపోయే సామర్థ్యం అందరికీ ఉండడం కుదరదు. ఎవ్వరూ విలన్లు కాకపోయినా, అందరూ ఒకరి గురించి ఒకరు ఆలోచించే వాళ్ళయినా అంతా కలిపి మోసే భారం ఎక్కువై భారం తగ్గించుకోవాల్సి వస్తుంది . ఆడవాళ్ళకైనా మగవాళ్ళకైనా తమ సంపాదన, తమ పిల్లలు, తమ లక్ష్యాలు, లేదా మనశ్శాంతీ ఇదే కష్టమైతే ఏం చేస్తారు పాపం. విడిచిపెడుతుంటారు.
         తర్వాత పిల్లలు పెద్దయితే వాళ్ళ బాధ్యతలు, వాళ్ళ ప్రపంచం వేరైనపుడు వాళ్ళనూ విడిచిపెట్టాల్సి వస్తుంది. ఎవరూ ఎవరికీ దూరం కాకపోవచ్చు. అయినా ఎక్కడో ఏదో బాధ ఉంటుందేమో కదా!
       తర్వాత తమ పనులు, లక్ష్యములు తమ ఇష్టాలు విడిచి పెట్టాల్సి వస్తుంది. అంతవరకూ ఆయా పనులు చేయటానికి ఉపకరించిన శరీరాంగాలు(దేహాంగాలు) సహకరించవు. అందువల్ల తమ పనుల్లో సహకరించే వ్యక్తులే వెళ్ళి విశ్రాంతి తీసుకోమంటారు. ఇక నీవు పనికి రావని అన్యాపదేశంగా చెపుతుంటారు.(నెగెటివ్ సెన్స్ లో చెప్పట్లేదు. ఫాక్ట్స్ !!) ఉద్యోగాలు, వ్యాపారాలు, వంటిళ్ళూ తమతర్వాతి తరాలకు విడిచిపెట్టాల్సి వస్తుంది. పని సామర్థ్యాలూ, పాలసీ విధానాలు, ఇంటి సామాన్లూ మనవని అనుకోకుండా విడిచిపెట్టాల్సి వస్తుంది.
           తర్వాత పూర్తిగా దేహం మొండికేయడం మొదలు పెడుతుంది.కళ్ళు, చెవులూ పని చేయరు. మాట స్పష్టత ఉండదు. కాళ్ళూ చేతులూ వణుకు రావడం లేదా చచ్చుపడడం జరగవచ్చు. దాంతో అంతవరకూ దేహయాత్రలో నిర్విరామంగా పని చేసిన దేహాంగాలు కళ్ళు, కాళ్ళు అయినా సరే  వాటిపై అభిమానం విడిచి పెట్టాల్సి వస్తుంది. అన్నిటికీ పక్కవాళ్ళ కాళ్ళ చేతులపై ఆధారపడాల్సి వస్తుంది.
       అట్లా ఉండే స్థితిలో ఏమనిపిస్తుంది? ఈ ఇల్లు నాదేనా వీళ్ళు నావాళ్ళేనా అనిపించే రోజూ రావచ్చు. (రావచ్చనే అన్నా.... అపార్థం చేసుకోవద్దు.)అంతకన్నా బెటర్ ఏదీ దొరకకపోయినా విడిచిపెడుతూ ఉండేటపుడు మనుష్యులు ఒకరినొకరు విడిచి పెట్టుకోకపోవచ్చు. కానీ మోహం విడిచేయాల్సిందే.
                      ఈలోకం మీద, తన గడ్డమీద, తన భూమి మీద , తన వాళ్ళమీద ఆఖరికి తన వంటిమీద కూడా......మోహం విడిచిపెట్టుకోవాల్సిందే. విడువనివాళ్ళకూ కాలం విడిపిస్తుంది. విడువకపోతే దేహమూ విడువలేక బ్రతుకూ చావుకూ మధ్య ఊగిసలాడాల్సిందే.
       కానీ చాలా చాలా కష్టం పుట్టినప్పటినుంచీ ఏళ్ళ తరబడి దశాబ్దాలతరబడి పెంచుకుంటూ వచ్చిన మోహాన్ని ఒక్కసారిగా విడిచిపెట్టడం. చాలానే కష్టం. కానీ తప్పదు. ప్రతిదశలోనూ విడిచిపెడుతూ ఉండాల. మనం వయస్సు పెరిగే కొద్దీ మోహం తగ్గించుకోవాల.
         నాది అనేది ఏదీ లేదీ ప్రపంచంలో. అన్నీ మనం కొంతకాలం వాడుకుంటామంతే. క్లాస్ రూమ్ లో బెంచీ మాదిరి, ట్రైన్ లో బెర్త్ మాదిరి, సినిమాహాల్లో ఫ్లైట్లో సీట్ల మాదిరి కొంతసేపు వాడుకున్నట్టే అచ్చంగా అదేవిధంగా ఈ లోకంలోని మనుష్యుల్నీ, బంధాల్నీ , వస్తువుల్నీ కొంతకాలం వాడుకుంటాము. అంతే కానీ ఏదీ మనది కాదు. ఏదీ నాదు కాదు.
            చివరగా ఒక చిన్న మాట హాయిగా నవ్వేసుకోండి. కానీ ఇదే పెద్ద జీవనసత్యం అనీ మరిచిపోవద్దు.
ఈ సమయంలో భగవంతుడు ఏం చేస్తుంటాడో అని ఒకరు అడిగితే ఇంకొకరు చెప్పారంట..... ఇప్పుడే కాదు ఎప్పుడూ ఆయన పకపకా నవ్వుతూనే ఉంటాడు. అని.
ఎందుకు అంటే ఈ భూమి నాదని ఈ భూమి నీదని వాళ్ళ పేర వీళ్ళపేర రాస్తూనే ఉంటారు. రాయించుకుంటానే ఉంటారు. కానీ ఏ ఒక్కరూ శాశ్వతంగా వాళ్ళ పేరుమీద ఉంచుకోలేకపోయినారు. అదే భూమికి హక్కు దారులుగా వేలమంది వస్తూనే ఉన్నారు పోతూనే ఉన్నారు అయినా నాదనుకొనే మనుష్యుల వెఱ్ఱి చూసి నవ్వుతుంటాడట.

మూర్ఖ ధనిక బాటసారి

ఒక బాటసారి ఒక చేతిసంచీలో వజ్రాలు, మాణిక్యాలు, రత్నాలు, ముత్యాలు, బంగారు నాణెములు, వెండి నాణెములు పెట్టుకొని ప్రయాణిస్తుండగా, రకరకాల ప్రమాదాల వల్ల అంటే దొంగల వల్ల, బండో/నావో తిరిగి పడడం వలన , వరదలలోనో, సంచీకి పడిన చిల్లు వలననో ఉన్నవాటిలో చాలామటుకు పోగొట్టుకొని వాటికోసం బాధపడకుండా చేతి సంచీ ఎక్కడ పోతుందో అని దానిని ప్రేమిస్తూ, జాగ్రత్తగా కాపాడుకొన్నట్టు ......

అంత మూర్ఖంగానూ మనము శరీరంలో కన్నులు,  చెవులు, పళ్ళు, జీర్ణశక్తి, గమన శక్తి ఇట్లాంటి అమూల్యమైన రత్నాలను మొదట గుర్తించము, గుర్తించినా జాగ్రత్త గా రక్షించుకోవాలనుకోము. రక్షించుకున్నా విధివశాత్తూ పోగొట్టుకున్నా ఇంక మునుపటి మాదిరి పనికి రాని శరీరాన్ని పట్టుకు వేలాడుతూ ఎక్కడ దీనిని పోగొట్టుకుంటామో అని జాగ్రత్త పడతాము కానీ,

మన గమ్యము ఏమి మనము అక్కడికి ఎట్లా చేరుకోవాలని ఏమాత్రమూ ఆలోచించము. కన్నుల శక్తి క్షీణించుచున్నా, బాడుగ కన్నులు తెచ్చుకొని లోకాన్నే చూడాలనుకుంటాము కానీ అంతర్దృష్టి ని పెంపొందించుకోవాలనుకోము.

పండ్లు రాలి పోయినా, జీర్ణశక్తి నశించినా ఆకలిని, తిండిపై మోజును విడిచి పెట్టము. మనము విడిచిపెట్టడానికే ప్రయత్నించము. ఇంకా ఆకలిని , మోహాన్ని జయించేది కుదురుతుందా?

ఎప్పుడూ దీండ్ల మీదే మనసుంచి, దీండ్లను సంపాదించుకొనే ప్రయత్నాలే చేస్తున్న మనము ఏనాటికి మంచంలో పడినా, అంత్యకాలములో ఉన్నా ఈ మోహాన్ని ,మోజును విడిచిపెడతామా? చేతనవుతుందా?

ఎప్పుడు ఎవరు కరుణిస్తారా, ఎవరు ఇంత గంజి పోస్తారా అని ఎదురుచూస్తున్నా( ధనికులైనా, బీదలైనా, ప్రేమించే వారున్నా ఈ పరిస్థితి ఎవరికైనా రావచ్చు.) కూడా విడిచిపెట్టలేము. ఆ రోజుకు తయారవడానికి ఈ మోజును ఇప్పటినుంచే విడిచి పెట్టే ప్రయత్నాలు ఎందుకు చెయ్యము?

ప్రతిరోజూ ఎందరు చస్తున్నా, మనము మాత్రము ఉంటామనే రేపటికి పనికొస్తుందని డబ్బులు సంపాదించడాలు, చీటీలు కట్టడాలు, ఇడ్లీకి రుబ్బడాలు చేస్తుంటాము.

ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానము ఎవరికి వారు తెలుసుకోవాల్సిందే.
ఎందుకంటే ఎన్ని ప్రవచనాలో విన్నా వినేంతవరకే కానీ దానిని వంటబట్టించుకొని అమలు జరిపేవాళ్ళు ఒక్క శాతం ఉంటారేమో.
ఎవరికి వారికే ఆశామోహముల పట్ల విరక్తి జనించవలసిందే. లేదంటే మళ్ళీ మళ్ళీ జనించవలసిందే. పుణ్యపాపాలనుభవించవలసిందే.

దేశం మీద ప్రేమ , బాధ్యత ఉండడం అంటే ఇదీ!

 
        ఢిల్లీలోని ఒక శ్రీరామ్ కళాశాల లో రాహుల్ కి బదులుగా శ్రీ నరేంద్రమోడీ గారిని విద్యార్థులు ప్రసంగించడానికి ఎంచుకున్నారంట.వారు ఏ సొల్లు కబుర్లు లేకుండా, యువతరాన్ని స్ఫూర్తితో నింపే విధంగా ప్రసంగించారు.

         శ్రీ నరేంద్ర మోడీ గారి ప్రసంగం సారమున్న ప్రసంగం. ప్రతి మాట ఉపయోగకరమైనది.   పనిచేసే పనిచేసే,ఆత్మవిశ్వాసాన్ని పెంపొందించి ముందుకు అడుగులేయించే ఇలాంటి నాయకులు ప్రతిచోటా ఉండాలి.
 సబ్సిడీల భిక్ష రెండు రోజులు వేసి మూడోరోజు చేతులెత్తేసేవాళ్ళు కాదు.


http://www.youtube.com/watch?v=0xTkKB3oNb4

         ఈరోజు అందరూ గుజరాత్ గురించి మాట్లాడుతున్నారంటే దాని వెనుక మా అందరి కృషి ఇది అని , మా ఆలోచన విధానం ఇట్లా ఉంది అని చెపుతూ వచ్చారు.
గుజరాత్ లో విశ్వవిద్యాలయాల సంఖ్య పెరిగింది. అది ఎట్లా అంటే.....ఊరికే సంఖ్య పెరగడం కాదు.

          రక్షకభటుల నియామకాల్లో పొడవు, వెడల్పు, ఇంకా కొన్ని పరీక్షల ద్వారా కాకుండా మొత్తం ఆటిట్యూడ్ పెంపొందించేటట్లు గా అభ్యర్థుల్లో ఉండాలని గుజరాత్ లోవిశ్వవిద్యాలయం ఉంది. పదో తరగతి అయినప్పుడే అక్కడ చేరి పూర్తి ఐదేళ్ళ కోర్స్ అక్కడ చేయవచ్చు. చట్టానికి సంబంధించిన విషయాలతో సహా పోలీస్ నియామకానికి సంబంధించిన చదువు చదవవచ్చు. ఎంతో గొప్ప విషయము.

       ఇంకా విద్యాబోధనకు సంబంధించి ఒక విశ్వవిద్యాలయము, ఇట్లాంటి విషయాలన్నీ మాట్లాడినపుడు ఎంత అథారిటీ తో మాట్లాడినారో, విజన్ తో మాట్లాడినారో విని తీరాల్సిందే.
 మనది బీద దేశం కాదు. మనకు ఉన్న వనరులు మనం సక్రమంగా వాడుకోవాలని, ప్రతి కార్యక్రమము ప్రో పబ్లిక్ గా ఎట్లా ఉండాలో, గుడ్ గవర్నెన్స్ విజన్ ఎట్ల ఉండాలో చెప్పినారు.

          ఒక ట్రైబల్ మనిషి ఆలోచన కూడా ఎంత వైవిధ్యంగా, నూతనంగా ఉండగలదో ఉదాహరణతో చూపించినారు.
  ఒక గ్రామంలోని ఒక నిరక్షరాస్యుడు ఎంత ఆత్మవిశ్వాసంతో తన గ్రామానికి అతిథిగా వచ్చిన  క్లింటన్ తో ఇంకా మా దేశాన్ని మీరు పాతకాలపు వెనుకబడ్డ దేశంగా భావిస్తున్నారా అని మాట్లాడిన విషయాన్ని
సంతోషంగా ఉదహరించారు.

         ఆఫ్ఘనిస్తాన్ లో టమాటాలు, మీ ఢిల్లీలోని చాయ్ తాగితే పాలు, ఢిల్లీ లోని మెట్రో ట్రైన్ లో కోచ్ లతో సహా గుజరాత్ నుంచి మేము పంపుతున్నామన్నారు.
మనం అభివృద్ధి చెందాలంటే స్కిల్, స్కేల్, స్పీడ్ మూడు విషయాలపై రాజీ పడకూడదన్నారు.
స్కిల్ లో జీరో డిఫెక్ట్, స్కేల్ లార్జ్ స్కేల్, స్పీడ్ అంటే సమయాన్ని వృథా చేయరాదు.

              పదహైదేళ్ళక్రింద తైవాన్ కి పోయినప్పుడు (ఇంకా ముఖ్యమంత్రికాకముందే) ఒక ద్విభాషి (ఇంటర్ప్రెటేటర్) మోడీ గారిని అడిగారట. ఇంకా భారతము పాములు పట్టే స్థాయిలోనే, (మూఢనమ్మకాల స్థాయిలోనే) ఉందా అని.
మోడీ గారి జవాబు

         "అబ్బే ఇప్పుడు అంత స్థాయి కూడా మాకు లేదు. మేము ఇప్పుడు ఎలుకలు పట్టే స్థాయిలోనే ఉన్నాము.
అంటే మౌస్ లు పట్టే స్థాయి. మౌస్ లు పట్టి న మా యువజాతి ఇరవై ముప్ఫైల్లో ఉన్న మా భారతీయులు మౌస్ పట్టి ప్రపంచంలో భారతదేశమంటే ఏమిటన్నది నిరూపించారు. మీరు చేసినారా పని. ఏ రాజకీయనాయకుడూ భారతమాతకు తేని ఖ్యాతి మీ యువతరం తీసుకొచ్చింది. " అన్నారు.


             సగం నీటితోనూ , సగం గాలితోనూనిండి ఉంది  , కాబట్టి పూర్తి లోటా నిండి ఉన్నదని చెప్పిన శ్రీ నరేంద్ర మోడీ గారి ప్రసంగం సారమున్న ప్రసంగం. ప్రతి మాట ఉపయోగకరమైనది. మాటల్లో చమత్కారాలకూ లోటు లేదు.  పనిచేసే,ఆత్మవిశ్వాసాన్ని పెంపొందించి ముందుకు అడుగులేయించే  ఇలాంటి నాయకులు ప్రతిచోటా ఉండాలి.
 సబ్సిడీల భిక్ష రెండు రోజులు వేసి మూడోరోజు చేతులెత్తేసేవాళ్ళు కాదు.

               అంత నిమగ్నమై మాట్లాడుతూ కూడా అరగంటకే ఇచ్చిన సమయం ముగిసిందా అని చూసుకోవడం, సమగ్ర అభివృద్ధి గురించి, ఈ దేశపు వనరుల గురించి, మానవ వనరుల గురించి అంత నమ్మకంగా, గౌరవముంచి నిరూపించి మాట్లాడే రాజకీయనాయకులున్నారా? మామూలు మనుషులు కూడా ఇది ఇండియా అని తేలికగా మాట్లాడుతారు. మోడీ గారికి నమస్కారములు.

"గోదారి" అనే బ్లాగ్ లోనేనీ రోజు ఈ ప్రసంగం లంకె చూసి పూర్తి ప్రసంగం విన్నాను. వారికి నాకృతజ్ఞతలు.

మన ధర్మములో.......

       సనాతన ధర్మమునందు అనేక దేవుళ్ళుంటారని అందరూ అదొక పెద్ద విషయంగా విమర్శిస్తుంటారని స్వామి పరిపూర్ణానందగారు హైందవ శంఖారావం అనే చర్చలో ఒక సరైన సమాధానము చెప్పినారు.

              ఒకే మనిషిని అన్నగా చూసేవాళ్ళు, భర్తగా చూసేవాళ్ళు, తండ్రిగా చూసేవాళ్ళు, స్నేహితుడిగా చూసేవాళ్ళు, అధికారిగా చూసేవాళ్ళు, క్రింది ఉద్యోగిగా చూసేవాళ్ళు, గురువుగా చూసేవాళ్ళు, శిష్యుడిగా చూసేవాళ్ళు ఉన్నట్టే ఒకే పరమాత్మను రామునిగా, కృష్ణునిగా , శక్తిగా, ఇంకా పలువిధాలు గా చూస్తూ పూజిస్తూ ఉంటారని చెప్పినారు. ఈ మాట ఇంతకు ముందు ఎన్నో సార్లు విన్నదే కానీ, "చూసే" వాళ్ళు అనే పదము వాడినపుడు ఇంకా ప్రభావవంతంగా అనిపించింది.

                  ఇంకో మాట చెప్పినారు.దానివలన నాకు అర్థమయినది, తోచినది ఇది __ మన ధర్మము లో చెట్టులను, పుట్టలను, పాములను, మూషికాలను,  పక్షులను, జంతువులను అన్నిరూపాల జీవులను పూజిస్తూ ఉంటారు, మరి మనిషిని ఎందుకు పూజించరు మీరని కొందరు అంటుంటారు. మనము  చర, అచర జగత్తులో అంటే భూమి, రాయి, జీవకోటిలో దేవున్ని చూసేవాళ్ళము, మరి అదేవిధంగా మనిషిలో కూడా దేవుడు ఉన్నాడని నమ్ముతాము.కానీ ......
            
            మిగతా వాటిని పూజించినట్లు మనిషిని పూజించక పోవడానికి కారణము మనిషిలో ఉన్న అహము. ఈగో అనునది. నాకన్న నీవు ఏమి గొప్ప అనే భావన. మనకన్నా గొప్ప అనుకున్న గురువుగారిని, తల్లిదండ్రులను, బాలికలను (గౌరమ్మలని) పూజిస్తాము కానీ సాటివాళ్ళను పూజించము. ఆ అహము తొలగిన నాడే మనిషి దేవుడౌతాడు. ఆ అహము తొలగించుకొమ్మని మనకు బోధిస్తూ ఉన్నారు మన పూర్వీకులు.
                    ఆ అహము తొలగడానికే మనకు జంతు రూపాల, పక్షిరూపాలతో పాటు మనిషి రూపు ఉన్న దేవతా మూర్తులు ఆడ, మగ రూపాలలో కూడా పూజ చేయాలని సాంప్రదాయము. అందులో ఈ విధంగా సర్వ వ్యాపి అయిన దేవుని అన్ని రూపాలలో చూడగలగడం అనే గొప్ప సంప్రదాయాన్ని మన ధర్మములో ఉన్నవారే తెలిసీ, తెలియక విమర్శ చేయకూడదని అందరూ తెలుసుకోవాల గద!

                  తెలియని విషయాలు చెప్పటానికి, సందేహాలను తీర్చడానికి ఎంతో మంది పెద్దవాళ్ళు అర్హులైన వాళ్ళు ఉన్నారు. సంతృప్తి పఱచగలిగేటట్లు సమాధాన మిచ్చే గురువులను మనము వెతుక్కోగలగాల కానీ, మన ఆహారము సంపాదించుకోవడంలో  మనము వ్యస్తులమై తోచిన మూర్ఖపు ఆలోచనలన్నీ సిద్ధాంతాలుగా ప్రతిపాదించి ముందు తరాలను భ్రష్టు పట్టించకుండా ఉంటే అదేపదివేలు.

శృంగేరి గురువుల అనుగ్రహ భాషణము

        
                             
 ఈ మధ్య భాగ్యనగరానికి ఇరవయ్యేళ్ళ తరువాత వేంచేసి భక్తులను అనుగ్రహించిన స్వామి అనగా శృంగేరీ మఠపీఠాధిపతి జగద్గురు శంకరాచార్య స్థానంలో ఉన్నవారికి నగర వాస్తవ్యులు గురువందన కార్యక్రమం చేసిన సందర్భంగా స్వామి వారు జగత్తుకు ఇచ్చిన సందేశము ఎంతో స్ఫూర్తిదాయకమైనది.

                             వారు చెప్పినది ఏమంటే ఎప్పుడైనా ప్రపంచాన్ని నడిపించేది ధర్మము. ఎవరి ధర్మాన్ని వారు తెలుసుకొని చక్కగా పాటించుట మంచిది. ధర్మము అంటే ఏమి అనగా నీ తల్లిదండ్రులను సేవించి వారి ఋణం తీర్చుకో, పరులకు చేతనైనంతలో సహాయపడు, నీవలన ఇంకొకరికి కష్టము కలుగకుండా చూసుకో మని చెప్పినారు.
                          ఎంతో మంచి మాటలు. ఈ మాటలు ఎవరైనా సరిగ్గా అర్థము చేసుకున్నారంటే, అందరూ మనసా పాటించినారంటే ప్రపంచశాంతి ఎందుకు రాదు? తప్పని సరిగా వస్తుంది. నిలిచి ఉంటుంది. ఇంక సంధ్యావందనము చేయుటకు గాయత్రీ మాత అనుమతి తీసుకున్నవారు తప్పని సరిగా సంధ్యావందనము చేయుట మాని వేసి మాకు ఈ కాలానికి, ఈ వేగానికి తగినట్టుగా ఏదైనా సూచించమని కోరుతున్నట్టు వారు చెప్పి, ఒక ప్రశ్న వేసినారు.

                     ఎప్పుడైనా భగవదారాధనలో ప్రతివారూ కూడా తమతమ శక్తి సామర్థ్యాలకు తగినట్టుగా చేయమనే మన సనాతనధర్మము చెపుతున్నది కానీ ఈ స్థాయిలో చేస్తేనే చేసినట్టు అని ఎప్పుడూ చెప్పలేదు. అట్లాంటపుడు మీ కాలానికి తగినట్టుగా ఎంత తక్కువసమయము(ఒక్క పదినిముషాలైనా) దొరికితే అందులోనే చేయగల వీలున్నపుడు ఇంకా మార్చమని మీరు ఎందుకు అడుగుతున్నారు? ఇంతకూడా మీకు వీలు లేదని మీరనుకుంటున్నపుడు ఇంకోటి కొత్తగా సూచిస్తే దానికి మాత్రము వీలు కుదురుతుందని ఏమి నమ్మకము? అసలు ఇది మన ధర్మమయినపుడు దీనిని మార్చే అధికారము ఎవరికీ లేదు.

                           అయినా మిగతాఅన్నింటికీ సమయము ఉన్నప్పుడు (మార్నింగ్ వాక్ ఖచ్చితంగా చేయాలని అదీ అరగంట అయినా తప్పదని అన్నపుడు, రూపాన్ని అభివృద్ధి చేసుకునే వ్యాయామాలు చేయాలనుకున్నపుడు...ఇట్లాంటివి) వీటిల్లో బేరాలాడితే మనకే నష్టమని తెలిసికొన్నమనము......
                  ఇన్నీ మనము చేయడానికి మనకు తగినంత శక్తినిచ్చిన భగవంతుని తలచుకోవడానికి సమయము లేదని , వేగవంత జీవితమని సాకులతో బేరాలాడాల్నా? అని ప్రశ్నించారు.

                   వారు చెప్పిన ఏ మాటా తిరుగులేనిదని అనిపించింది. ఎటూ దారిమళ్ళకుండా, క్లుప్తంగా, విషయాలను నొక్కి చెపుతూ వారు ప్రసంగించడం ఎంతో బాగున్నది.

గజేంద్రుని ఆర్తి (నా పద్యములు)

పెద్దలకు నమస్కారము. 

గజేంద్రుని ఆర్తికి పద్యరూపం ఇచ్చెందుకు ప్రయత్నించాను.

ఇందులో కథ వివరంగా చెప్పలేదు. క్లుప్తంగా విషయం చెప్పాను. 

పెద్దల సూచనలు శిరోధార్యము.

చదువును జ్ఞానమునొసగి మ
రి దయను గణపతియు, వాణి; రేపవలును నా
మది వీడక కొలువుండగ
కుదురగు బుద్ధిని నిలుపగ కోరుచు నుందున్.

పరుగున నేతెంచి కరిని
హరి గాచిన తీరు యబ్బురమ్మది భువిలో
విరుగగ పాపపు చయములు
సరసముగా జెపుదు నిపుడు ఛందోరీతిన్.

పన్నగశయనుడవయి నెల
కొన్న కమల నయనుడయిన గోవిందా! యా
పన్నుల గాచెడు దయ నీ
కున్నదనుచు నమ్మె యేనుగు తనదు మదిలో

స్థానబలముగల మకరమ
దేనుగు పాదమును బట్టి యీడ్చ,మడుగులో
తానే పోరెదననుకొని
దీనత పొందక జతనము తీరుగ చేసెన్.

కడకా గజమది యోడుచు
మడుగున నిన్నే పిలిచెను మాధవదేవా!
"వడివడిగా వచ్చి నిలిచి
విడు నీ చక్రము" ననుచును వేడెను తానే.

"సృష్టికి నీవే మూలము
భ్రష్టుడనైతిని తెలియక బ్రతుకుననెంతో
నష్టము పొందితి తండ్రీ!
కష్టము గట్టెక్క నన్ను కావగదయ్యా!"

జనకుండెవ్వరు ప్రాణికి,
జననియదెవ్వరు, పతియును, జాయయదెవరో,
కనగా సంతును స్వంతమె?
యని నాకు కలుగగ చింతలచ్యుత! నాథా!"

ఆదియునంతము నీవే
నాదనుదేమియును లేదు, నమ్మితి"ననగా
సాదరముగ కదలి కరిని
నీ దరి చేర్చి కరుణింప నీవేగితివే!

పాపపు చీకటులు తొలుగ
దీపము నీవైన కథల దెలుపుచు, నన్నున్
కాపాడెడు దైవమగుచు,
గోపాలా! వందనమిదె గొనుమా, కృష్ణా!

------------------------లక్ష్మీదేవి.